fbpx
Menu

Een jaar moeder – zo kijk ik er op terug

Merlijn is gisteren één geworden. Een jaar alweer, man wat vliegt de tijd. Alle clichés zijn waar en hoewel ik daar eerst niet van wilde weten, moet ik toch bekennen dat mijn mede mommy’s wel gelijk hadden. Het was het mooiste maar ook het pittigste jaar uit mijn leven. Er waren momenten waarop ik dacht, ik kan dit niet, maar gelukkig waren er nog veel meer momenten waarin ik bijna uit elkaar knalde van geluk. Ik neem je mee in een jaar vallen en opstaan.

Dat hadden we niet verwacht
Merlijn is op 14 oktober 2017 geboren, mijn uitgerekende datum was 21 november, die zagen we dus niet aankomen. Ik weet nog als de dag van gisteren dat deze zaterdag net als een gewone zaterdag was. Mijn verlof was net ingegaan en het was supermooi weer. Daarom ging ik met Maurits mee naar de surfshop voor een nieuw pak. Kon hij nog mooi wat golfjes pakken. We lunchten met een tuna melt sandwich en gingen op zoek naar een puddingbroodje (cravings). Dat puddingbroodje was nergens te vinden dus werd het een tompouce. Ik nam er één extra mee want Annika zou langskomen die middag. En toe gebeurde het, rond de klok van 17.00, mijn vliezen braken. Paniek in de tent! Maurits kwam als een kip zonder kop met een grote emmer aan en Annika pakte mijn vluchtkoffer in, want er stond nog niks klaar. De verloskundige stond binnen een half uur op de stoep en ik moest meteen naar het ziekenhuis. In de auto begonnen de weeën al direct serieuze vormen aan te nemen (om de 3 minuten) en 6 uur later was Merlijn Viggo geboren. Wat een rollercoaster!

In het ziekenhuis
Door zijn vroeggeboorte moest Merlijn meteen de couveuse in. Hij kreeg een sonde, hij moest aan de beademing en kreeg allemaal plakkers op zijn lijf. Ik heb deze periode echt in een roes beleefd. Ik had moeite om aan het idee te wennen dat ik ineens een kind had. Mijn buik was weg, ik had een kind gebaard, maar hij lag 100 meter verderop in een glazen hok met allemaal toeters en bellen. Hij was zo klein, iets meer dan 2 kilo en zo kwetsbaar. Maar tegelijk ook zo mooi en zo af. Uren hebben we met hem gebuideld. Ondanks onze valse start kijk ik wel heel positief terug op dit moment. We werden zo lief geholpen door alle verpleegkundigen in het ziekenhuis. Eigenlijk kregen we een gratis training bij de geboorte. Maar daardoor heb ik niet echt een kraamweek gehad. Nadat Merlijn na ruim 2 weken naar huis mocht heb ik dit nog een beetje nagebootst door een paar dagen in bed te blijven. Terwijl dat direct na de geboorte niet echt een optie was omdat ik toch steeds naar hem toe wilde.

Prematuur en wat zijn de gevolgen
Merlijn heeft zijn ziekenhuisperiode heel goed doorstaan. Hij was zo sterk. “Hij heeft temperament”, zeiden ze in het ziekenhuis (niet van mij natuurlijk haha). Nou dat hebben we geweten. Hij is pittig! Eenmaal thuis hebben wij het best zwaar gehad. Hij was erg prikkelbaar en wilde niet goed slapen. Met als gevolg maandenlang huilen, dag in dag uit. Mijn grootste redding was dat Maurits in between jobs zat en wij dit samen konden doen. Alleen had ik dit echt niet gered. Veel ziekenhuisbezoekjes, andere voeding en heel veel tips later (inbakeren werkte goed) ging het gelukkig steeds beter en konden wij ook steeds meer genieten van ons kleine jongetje.

Lange nachten
Hij werd rustiger en blijer. Nu lacht hij de hele dag! Vooral naar vrouwen, het is nu al een kleine charmeur. Het leven is een grote ontdekkingstocht voor hem. Hij is zo druk met spelen dat hij soms niet wil slapen. Hij vindt het gewoon allemaal te leuk en is het liefst omringd door mensen. Slapen blijft een uitdaging. De methode “Slaap kindje slaap” bood uitkomst, maar zodra er sprake is van een tandje, snotneus of whatever is het hier weer mis. Dat dat zwaar is, is een understatement. Maurits en ik draaien daarom shifts, af en toe slapen we boven op zolder om toch eens een hele nacht door te trekken. Heel ongezellig, maar wel echt noodzakelijk. Anders houden we het beide niet vol.

Hoe heb ik dit jaar ervaren?
Het was een rollercoaster met een vliegende start. Met heel veel mooie momenten. Merlijn laat mij relativeren dat er niets is dat belangrijker is dan hem, dan wij, dan ons. Ik schuif alles aan de kant voor hem. Als hij blij is, ben ik dat ook. De onbevangenheid van een baby, was dat maar iets dat we altijd vast konden houden. Zijn ontdekkingstocht vind ik fantastisch om te zien en ik geniet er enorm van als hij eet, ook als hij de helft op de grond gooit en van boven tot onder onder de pasta zit. Het is ook zwaar, ik heb mijn werkdagen nodig om bij te komen (yes guilty) en ik heb heel veel respect voor single moms. Ik zou dit niet alleen kunnen. Ik ben soms blij als hij ’s avonds in bed ligt, maar tegelijk mis ik hem dan ook alweer en ga ik foto’s en video’s kijken op mijn telefoon. Een mix van emoties, maar wel een jaar dat ik nooit had willen missen.

PS voor alle wensmoeders die dit stuk lezen, heel veel sterkte en blijf positief. Bij mij heeft het ook lang geduurd dus ik snap jullie gevoel maar al te goed. Knuffel!

merlijn viggo

Word gratis MEMBER van Uit Pauline’s keuken en bewaar al je favoriete recepten en maak weekmenu’s in je persoonlijke account & profiteer van exclusieve aanbiedingen.

Meld je aan

Pauline houdt van goede koffie, koken (vooral lekker eten), lokale marktjes en verzamelt kookboeken. Haar hele dag staat in het teken van eten, ze raakt er niet over uitgepraat. Ze komt haar bed uit voor een lekker ontbijt (en koffie) en kan de hele dag nadenken over wat ze die avond gaat eten.

14 reacties

  • Hannah
    5 november 2018 om 14:15

    Wij hadden ook zo’n knulletje niet willen slapen en huilen. Op het moment dat we een klein schemerlampje lieten branden sliep hij als een roos maar owee als je het uit deed dan was hij gelijk klaarwakker. Tot 3 jaar heeft hij met een schermerlampje geslapen daarna mocht het uit maar er moest wel een nachtlampje branden. Hij is nu een vrolijke volwassen kerel dus misschien een optie als ‘snachts slapen slecht blijft gaan. En geniet want de ene dag leer je ze fietsen en de andere dag komen ze met hun rijbewijs thuis.

  • Pauline
    18 oktober 2018 om 09:42

    Ja ook dat vooral. Ik zeg altijd tegen Maurits, zullen we eerst even een uurtje voor onszelf nemen en dan gezellig doen :)

  • Pauline
    18 oktober 2018 om 09:41

    Dankjewel. En ja echt he? Het is zo'n roes waar je dan in zit.

  • Pauline
    18 oktober 2018 om 09:41

    Dankjewel voor je lieve bericht! En wat leuk ook een Merlijn.

  • Pauline
    18 oktober 2018 om 09:40

    Dankjewel voor je tips!

  • Constance
    17 oktober 2018 om 20:55

    Wat een prachtig artikel om te lezen. Zo herkenbaar ook, die tegenstrijdige gevoelens die je hebt (gehad), je hebt het precies omschreven zoals ik het eerste jaar ook heb ervaren: met regelmaat exploderen van geluk, en soms niet meer weten waar je nog puf vandaan moet halen om door te gaan. O ja, een tip: als hij verkouden is, een in stukjes gesneden uit naast zijn bed zetten op een schoteltje (het zwavelzuur van de ui zorgt ervoor dat het neusje niet zo erg verstopt raakt 's nachts). Het werkt echt heel goed hier en als ik het vergeet en hij is verkouden, moet ik er wel een keertje extra uit. Je kunt ook, als hij bijv. onrustig slaapt, een Snoozz slaapband kopen. Werkt hier ook heel goed...

  • Jorijn
    15 oktober 2018 om 20:10

    Mooi!

  • Jacqueline
    15 oktober 2018 om 18:19

    Mooi verhaal Pauline! Het spreekt me aan omdat ik A. een dochter heb die ook heel veel huilde, heel weinig sliep (vooral 's nachts) en bij wie het eerste jaar ook behoorlijk zwaar was (ook al ken ik je niet, ik leef oprecht met je mee!) en B. omdat ik daarna een zoon kreeg die we ook Merlijn noemden. Prachtige naam vind ik nog steeds. Ik heb geen adviezen, want ieder kind is tenslotte anders. Mijn dochter is inmiddels 15 en komt met moeite 's ochtends uit haar bed ... Merlijn is 13 en is altijd een goede slaper geweest. Het kwam uiteindelijk vanzelf goed. Bljif genieten van alle mooie momenten van jouw Merlijn!

  • madelonr
    15 oktober 2018 om 13:21

    Leuker en ook makkelijker! Geniet van de liefde voor je gezin!

  • Anja Scholma
    15 oktober 2018 om 12:27

    Wat een mooi verhaal Pauline, ontroerend, en zoooo blij en gelukkig, het is jullie meer dan gegund , dit grote geluk,,, 😘

  • heleen
    15 oktober 2018 om 12:17

    Mijn water brak ook, heel onverwachts, op 34 weken zwangerschap. Ook bij ons kwam het allemaal goed ... maar de bevalling en 'kraamperiode' zijn blurry. Er overkomt je zoveel. Maar op eèn of andere manier ben je dan opeens heel sterk 😊. Sterk werk! en fijne verjaardagsweek!

  • Alie
    15 oktober 2018 om 11:03

    Mooi geschreven Pauline !

  • Shirley
    15 oktober 2018 om 10:46

    Mooi verhaal en deels heel herkenbaar (ook een te vroeg geboren baby in de couveuse en de eerste vijf maanden overprikkeld geweest). Het moederschap is mooi en lastig tegelijk. Ik struggle zelf heel erg met me-time creëren, ik cijfer mezelf te veel weg. Maar ook daar moeten we onze weg in vinden.

  • Barbara
    15 oktober 2018 om 10:12

    Mooi oprecht geschreven. En ook cliché maar waar het wordt alleen maar leuker!

Reacties zijn gesloten voor dit bericht.