fbpx
Menu

Nooit verteld: dit is waarom ik echt begonnen ben met bloggen

Dit is het meest persoonlijke en kwetsbare stuk dat ik hier ooit geschreven heb. Waarom ik het dan toch vertel? Misschien kan ik je inspireren. Dat doe ik natuurlijk iedere dag met recepten en tips, maar ik hoop dat mijn persoonlijke verhaal je ook kan inspireren.

Hoe is het allemaal begonnen?
Als iemand mij vraagt hoe Uit Pauline’s keuken ontstaan is, vertel ik altijd dat het Annika haar idee was. Dat ik heel impulsief dit blog begonnen ben en dat het in één middag online stond. Daar is niks van gelogen. De reden hierachter heb ik alleen nooit verteld. Als je mij volgt op Instagram zie je wel eens een “migraine story” voorbij komen. Dat is op zich niet opmerkelijk, heel veel vrouwen (en ook mannen) hebben hier last van. Dat zat bij mij tien jaar geleden net even anders. Toen lag ik bijna de hele week in bed met migraine en kon ik helemaal niks meer. Zo dat is eruit!

Vanaf mijn 18e
Het begon rond mijn 18e. Ik kreeg ineens helse hoofdpijnen. De conclusie migraine werd al vrij snel getrokken, maar met medicatie had ik het aardig onder bedwang. Ik denk dat ik eens per 4 weken een aanval had. Dit heeft mij echter nooit belemmerd in studies (ik deed er zelfs 2) en in bijbaantjes (ik werkte veel naast mijn studie). Totdat ik in mijn eerste “echte baan” als interecedente overbelast raakte. Miss perfect wilde alles goed doen en dat gaat niet met zo’n baan waarin je tachtig ballen in de lucht moet houden. Gevolg, overspannenheid en heel veel hoofdpijn. Na 6 maanden was ik er mentaal wel weer bovenop, maar mijn hoofdpijn bleef.

Elke dag hoofdpijn
Naast mijn migraine aanvallen, die toen 2 tot 3 keer per week plaatsvonden, had ik ook dagelijkse hoofdpijn. Iedere dag opnieuw. Ik werkte destijds bij een ziekenhuis op de P&O afdeling en dat was een ramp. Ik wilde zo graag (mijn ambitie was niet ineens weg), maar mijn lijf en vooral mijn hoofd wilden niet mee. Dus slikte ik medicatie, veel medicatie, iedere dag opnieuw. Om soms scheel achter mijn computer te zitten en bij thuiskomst direct weer mijn bed in te duiken. Mijn sociale leven was weg, want ik lag voornamelijk ziek in bed en ik zag de toekomst somber in. Ik ben opgevoed met: “Je moet onafhankelijk blijven”, dat wilde ik ook, maar dat was op dat moment allesbehalve realistisch.

Einde oefening
Ik heb dit 2 jaar volgehouden. Zoveel mogelijk proberen op mijn werk te verschijnen en het gewone leven door te laten gaan, maar eigenlijk was ik gewoon te ziek om een stap te verzetten. Als ik niet werkte, lag ik in bed. Gelukkig was Maurits er altijd voor mij, mijn lifesaver. Hij zorgde voor mij en liet zich niet uit het veld slaan door mijn ziekte. Hij heeft mij er echt doorheen gesleept en dat heeft onze liefde ook zo sterk gemaakt. Ik ben hem zo dankbaar voor dit, daarom (en omdat hij gewoon heel leuk is) laat ik hem ook nooit meer gaan. In 2009 werd mijn contract niet verlengd, 3 x raden waarom? Ik zou zelf ook niet blij zijn met een medewerker die meer ziek dan aanwezig was. Voor mij was dit (ook al voelde het toen enorm als falen) een enorme opluchting. Ik hoefde even niet meer te strijden.

Verhuizen naar Haarlem
Maurits was net klaar met zijn studie en eigenlijk wilden we wel verhuizen naar de randstad. Goed moment, hij zocht een baan en ik had er geen meer. Zo kwamen we in Haarlem terecht, waar ik in het begin best wel in een zwart gat viel. Maurits was volop bezig met zijn carrière, terwijl die van mij net beëindigd was. Toen kwam Annika met het idee om een blog te beginnen. Gewoon voor mijzelf, om iets om handen te hebben waar ik mijn creativiteit in kwijt kon. Op momenten dat het mij lukte, zonder druk en zonder verplichtingen. Dat heb ik toen gedaan en de rest is history.

Juiste medicatie
In Haarlem heb ik een jaar de tijd genomen om mijn lijf rust te geven. Toe te geven aan de hoofdpijnen en me niet meer te verzetten. Het acceptatieproces was begonnen. Ook bezocht ik de hoofdpijnpoli en kreeg ik nieuwe medicatie. En wat bleek, het hielp. Het is niet fijn om dagelijks medicijnen te gebruiken, maar het heeft mij wel mijn leven weer teruggegeven. Ik kan weer dingen doen, hoef niet iedere afspraak af te zeggen en ik heb een baan ontdekt die perfect bij mijn ziektebeeld past.

Best wel trots
Nu jaren later kan ik zeggen dat het goed gaat. Migraine blijft mijn zwakke plek, ik moet altijd de balans zien te houden en niet teveel hooi op mijn vork nemen. Tel daar een portie hormonen bij op en je weet hoe laat het is. Maar het beheerst mijn leven niet meer. Ik heb mijn uitlaatklep kunnen omzetten in een bedrijf.  Een bedrijf waar 3 mensen werken en wat ik helemaal zelf heb opgezet. Ik ben hier zo trots op. Dit heeft mij een enorme boost aan zelfvertrouwen gegeven. Regelmatig denk ik nog terug aan de tijd dat ik minstens 4 dagen per week in bed lag, dat is verleden tijd.  Ik kan er nu zelfs positief op terug kijken, het heeft mij namelijk iets heel moois opgeleverd; Uit Pauline’s keuken. Ik doe nu wat ik echt leuk vind (anders had ik misschien nog  steeds op kantoor gewerkt) dus uiteindelijk zie ik het als een positieve periode in mijn leven. En ook niet onbelangrijk, ik ben lang zo perfectionistisch meer als toen. Dat is ook fijn.

Ik hoop dat mijn verhaal je inspireert, dat niet iedere situatie uitzichtloos is. Dat het belangrijk is om je hart te volgen. En voordat dat gezond en gelukkig zijn, de belangrijkste dingen in het leven zijn.

Liefs Pauline

Pauline

Volg mij en Annika ook op Instagram voor nog meer behind the scenes. Zien we jullie daar?

Word gratis MEMBER van Uit Pauline’s keuken en bewaar al je favoriete recepten en maak weekmenu’s in je persoonlijke account & profiteer van exclusieve aanbiedingen.

Meld je aan

Pauline houdt van goede koffie, koken (vooral lekker eten), lokale marktjes en verzamelt kookboeken. Haar hele dag staat in het teken van eten, ze raakt er niet over uitgepraat. Ze komt haar bed uit voor een lekker ontbijt (en koffie) en kan de hele dag nadenken over wat ze die avond gaat eten.

48 reacties

  • Charlotte
    3 september 2018 om 09:24

    Geweldige reactie van je vader, zo trots, heel mooi! Je zult het verdienen

  • Bonnie Schilder
    1 september 2018 om 08:58

    Zeker inspirirerend!!

  • Lydia de Wette
    30 augustus 2018 om 16:08

    Soms moet je eerst een diep dal door voordat je je droom ontdekt. Ik kan erover meepraten ;). Inmiddels ben ik na jaren werkzaam geweest te zijn in een technische zakenwereld begonnen aan mijn eigen praktijk waar ik shiatsu geef en coaching. Shiatsu kan ook echt verlossend zijn. Het kan hoofdpijnen verminderen of zelfs laten verdwijnen. Jouw verhaal inspireert en je recepten zijn me nog nooit tegengevallen!

  • Pauline
    29 augustus 2018 om 12:33

    Ik gebruik sandomigran, dat is het enige wat bij mij helpt.

  • Pauline
    29 augustus 2018 om 12:33

    Dankjewel voor je verhaal en wat fijn om te horen dat je ook weer kunt genieten.

  • Pauline
    29 augustus 2018 om 12:31

    Wat lief, dankjewel!

  • Anne Mol
    29 augustus 2018 om 07:01

    Dankjewel voor je verhaal! Dit komt voor mij precies op het juiste moment. Het geeft mij hoop en kracht, dankjewel! Liefs!

  • Hilde
    28 augustus 2018 om 20:23

    Dank voor het delen van je persoonlijke, kwetsbare verhaal. Maar prachtig om te zien hoe je een weg hebt gevonden voor jezelf en je gezin om (leuk!) te werken, ondanks je kwetsbaarheden. Ik denk dat dat voor ons allemaal een uitdaging is: kijken naar wat we wel kunnen, en dát doen wat bij ons past. Nogmaals dank en veel werkplezier!

  • Ingrid Klerx
    28 augustus 2018 om 10:17

    Hallo Pauline, Bedankt voor het delen van jouw verhaal met ons. Delen helpt.. voor zowel jou.. mij.. ieder die dit leest. Ik vind het het knap van jou dat je hiermee zover bent gekomen. Ik zelf heb ook al lange tijd te maken met mijn gezondheid, waaronder ik al meer dan 1 jr ben bezig om af te vallen, ( ben nu op de helft v mijn streefgewicht)..en jouw recepten helpen mij hierbij. Dank je wel hiervoor. Ga zo door. Je doet het prima. En ik blijf jou volgen. Dat is voor mij weer goed👍🏻😘

  • Marja
    28 augustus 2018 om 02:59

    Hoi Pauline, Dapper van je om iets wat zo ingrijpt in je eigen leven en dat van je dierbaren, met de hele wereld te delen! Ik weet wat hoofdpijn is, ja. Ik heb het dagelijks al sinds mijn 11e jaar. De laatste ongeveer 10 jaar heb ik er het gemene broertje van migraine bijgekregen. Namelijk Clusterhoofdpijn. Dit komt bij vrouwen bijna nooit voor, het is eigenlijk een mannenziekte. Medicijnen zijn er niet voor. Ik gebruik wel medicijnen, maar die zijn eigenlijk tegen migraine. Zoals tabletten en injecties, wat jij ongetwijfeld ook wel weet.Ik dacht dat het niet mogelijk was, maar de pijn is nog heviger dan van migraine! Ik heb letterlijk met mijn hoofd tegen de muur staan bonken om maar een andere pijn te voelen! Toen het begon heb ik bijna 2 jaar aan een stuk continu aanvallen gehad. De ene volgde de vorige op. Bij de pijnpoli geweest, konden na 1,5 jaar pillen uitproberen en injecties in mijn hoofd, niets voor mij betekenen. Leer er maar mee leven werd er gezegd......ja ja. Toen naar de huisarts en hem vertelde ik alles en zei....als dit mijn toekomst is voor de jaren die ik nog te gaan heb, dan hoeft het voor mij niet meer. Zo ver was ik heen. Toen zei hij....je komt morgen terug, ik ga nu wat telefoontjes plegen en hoop morgen een oplossing te hebben. En die had hij! Ik zit wel voor de rest van mijn leven aan de medicijnen en het kostte wat tijd om ze goed ingesteld te krijgen, maar wat een verschil! En nog steeds heb ik periodes van aanvallen, dat gaat ook niet weg. Maar nu kan ik het hendelen en doen wat ik graag doe.....bakken en koken! Dat deed ik altijd graag, maar ik ben sinds 30 jaar invalide en dat neemt ook toe door de jaren en er kwam een tijd dat het niet meer lukte in mijn kleine keukentje. Ik had de kracht niet om op de hurken een cake uit de oven te halen en op het aanrecht te zetten. Maar we zijn in het jaar dat clusters begonnen verhuisd naar een aangepaste woning en een aangepaste en onderrijdbare keuken! En daar geniet ik nu alle dagen nog van, nu de cluster redelijk onder controle is en ik hoef niet te bukken of tillen. Ik heb van mijn man alle mogelijke apparatuur ( nou ja, niet alle) gekregen om te bakken en koken en ik geniet weer. Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk had ik een drukke baan, in de verpleging, die ik moest opzeggen èn het bakken en koken moest ik vaarwel zeggen en kijk me nú eens....heerlijk in mijn eigen keuken aan het kneuteren! Ik geniet nu weer alle dagen! Bedankt voor jouw inspirerende verhaal. Ik wilde het mijne ook vertellen omdat Cluster ook met Migraine te maken heeft, maar maar zelden bij vrouwen voorkomt. Misschien komt er zo wat meer bekendheid voor beide ziektes die je flink kunnen invalideren bij tijd en wijle. Maar door nu niet meer zo boos te zijn ben ik ook sneller van een aanval af lijkt het wel. Dus ja...jouw verhaal is anders en toch ook weer niet. Je bent echt een voorbeeld voor mij. Ik kom heel graag op je blog. Ik hoop dat je nog lang en veel recepten zult maken en blijf van elkaar genieten. In goede, maar ook in minder goede dagen. Doen wij ook! Mijn moeder zei altijd als ik klaagde....tel eerst je zegeningen kind en kom dan terug. Ik wens jouw en je gezin het allerbeste voor nu en in de toekomst. Een hartelijke groet, Marja

  • Astrid Olieman
    27 augustus 2018 om 23:09

    Dankjewel voor het delen van jouw verhaal! Ik volg jou inmiddels al een hele tijd en geniet elke keer weer van jouw recepten.

  • Geria
    27 augustus 2018 om 22:54

    Hi Pauline, wat een inspirerend verhaal. Stoer en fijn dat je het met ons wilt delen zodat eenieder daar zijn eigen motivatie uit kan halen. Ik was al fan, lees je kookboeken als ontspanning en volg jou en je zus natuurlijk op insta voor extra ideeen maar ook omdat ik het zo leuk vind hoe close jullie zijn. Veel succes en geluk, zowel zakelijk als prive, en hopelijk kunnen we nog heel lang van je recepten en blogs genieten. Liefs x

  • inge kuijpers
    27 augustus 2018 om 22:17

    Hallo Pauline, regelmatig lees ik jouw blogs en bestudeer met plezier jouw recepten. Heb net ook je verhaal over migraine gelezen. Ik hoor ook wel eens van migraine om me heen. Is er een medicatie, die je zou willen aanbevelen? Iets wat jou heeft geholpen, zodat anderen daar misschien ook profijt van kunnen hebben? Groetjes van Inge

  • Martinevb
    27 augustus 2018 om 22:13

    Wow Pauline, nooit verwacht dat dit verhaal achter de oprichting van jouw blog zou zitten! Wat bijzonder dat je zo’n moeilijke periode hebt kunnen omzetten tot een succesvol bedrijf dat je ook nog eens met veel plezier runt. You go girl!

  • Jennifer
    27 augustus 2018 om 21:43

    Heel dapper van je dat je dit deelt! Onwijs mooi om te horen dat je op deze manier uit dat gat geklommen bent, top.

  • Patricia
    27 augustus 2018 om 21:10

    Topper!

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:46

    Hopelijk vind je ook een weg hierin!

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:45

    ❤️❤️❤️

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:45

    Dankjewel!

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:45

    Dankjewel papa! X

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:44

    Wat tof voor je! X

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:44

    Thank you :)

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:44

    Wat lief!

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 20:44

    Dankjewel!

  • Iris
    27 augustus 2018 om 19:49

    Wat ontzettend moedig dat je dit deelt en ik denk dat je meer dan trots mag zijn op wat je voor elkaar hebt gekregen :) Migraine is a bitch (weet er helaas ook alles van) . Ben trots en ga zo door :)

  • Mirjam
    27 augustus 2018 om 18:37

    Wat ontzettend mooi en moedig dat je dit deelt. Inspirerend is het zeker, ik herken mijzelf in je situatie! Heel erg tof dat je dit blog hebt opgezet en ik geniet hier thuis steeds vaker van een recept van jou! Bedankt en succes met alles! Groet, Mirjam

  • Jaimy's Kitchen
    27 augustus 2018 om 16:29

    Wat mooi dat je dit gedeeld hebt Pauline en wat onwijs fijn om te horen dat je helemaal je draag gevonden hebt hierin. Uiteindelijk is je gezondheid ontzettend belangrijk en erg klote dat je op deze manier je passie hebt ontdekt. maar GO YOU zeg!

  • Rianne
    27 augustus 2018 om 16:09

    Inspireren doe je zeker Pauline! Ik heb in de tweede t/m de 4e klas ongeveer de ziekte van Pfeiffer gehad, daarnaast nog bloedarmoede en dingen en uiteindelijk een hele lange nasleep. In mijn tweede jaar ging ik zelfs alleen ochtenden naar school (gelukkig kon ik goed leren waardoor ik zelfs op vwo kon blijven zonder te blijven zitten) en ook dan was ik nog vaak ziek thuis. Iets leuks doen met vriendinnen zoals op stap gaan of wat anders doen heb ik t/m de 6e klas amper gedaan door dat ik nog vaak te moe was. Met als gevolg minder vaak gevraagd worden voor dingen maar ook weinig begrip van klasgenoten. Ook nu ik aan het derde jaar van mijn opleiding aan de RUG ga beginnen merk ik dat ik vaker ziek ben dan anderen. Ook heb ik nu een half jaar B12 injecties moeten krijgen om dat dat deze keer niet op peil was. Ik merk alleen wel dat ik er nu allemaal beter mee om ga, wanneer ik wel 100% fit ben ga ik wanneer iemand kan/wil snel wat leuks doen om wanneer dat niet het geval is lekker te relaxen. Ik studeer bedrijfskunde en heb flinke ambities richting het bedrijfsleven maar tegelijkertijd soms de angst dat ik een drukke baan daarin misschien niet ga volhouden. Ondanks dat mijn Pfeiffer over is heb ik vaak nog bloedwaarden dus die niet kloppen waardoor ik weer van zoiets moe ben. Het is daarom zo fijn om jouw verhaal te lezen, wetende dat er ook nog andere opties zijn om het bedrijfsleven in te gaan! Dat stelt me echt een beetje gerust! Groetjes, een 20-jarige Uit Pauline’s Keuken fan!

  • Ilse
    27 augustus 2018 om 15:09

    Wat stoer dat je dit deelt! En zo bijzonder dat er zo'n mooi bedrijf uit die migraine ellende gegroeid is. Je bent heel sterk! Ik zag ook de reacties van je ouders hierboven, geweldig om te zien! Ik vind je verhaal heel herkenbaar. Ik schrijf dit vanaf het kantoor van mijn eigen bedrijf, gegroeid uit een whiplash/zware hersenschudding, met nu ook 4 mensen aan het werk om me heen. Zeker omdat ik weet hoe het was, ben is nog trotser op wat ik heb bereikt!

  • Eva
    27 augustus 2018 om 15:05

    Hoi Pauline, Wauw! Mooi en herkenbaar verhaal. Ik ben 22 jaar en heb zelf wekelijks migraine, al sinds mijn 9e. Ik kan gelukkig functioneren door medicatie, maar die werken niet altijd en soms gaat het gewoon heel slecht en zit ik er even doorheen. Mag ik vragen wat voor medicatie je gebruikt? Ikzelf gebruik al heel lang rizatriptan. Ik ben nu erg aan het zoeken naar de juiste anticonceptie, aangezien hormonen ook bij mij een moeilijk geheel is. Hoop dat ik er snel uit kom en me in iedergeval niet meer druk hoef te maken over de vele aanvallen door hormoonschommelingen. Groetjes Eva

  • bonne
    27 augustus 2018 om 14:43

    Ben ontzettend trots op mijn stoere lieve dochter, die dit neergezet heeft na de marsepijnen taarten, cupcakes in alle soorten en webshop met streekprodukten. Pauline, jouw bedrijf staat als een huis. papa.

  • Linda v Montfort
    27 augustus 2018 om 13:57

    Herkenbaar...acceptatie en de kracht om te kijken wat wèl kan en de dingen doen die je gelukkig maken. Keuzes keuzes!! Mooi dat je dit deelt😘💪

  • Anja Scholma
    27 augustus 2018 om 13:38

    Trots op je,,,, na dit heftige verhaal, zo.n bedrijf weten neer te zetten, en ook Maurits die altijd naast je staat, 2 lieve positieve mensen , jullie mogen trots zijn op je zelf!!!😘😘

  • Anneke
    27 augustus 2018 om 13:16

    Respect Pauline!

  • Alie
    27 augustus 2018 om 11:01

    Super trots op mijn dochter die met vallen en opstaan Uit Paulines Keuken met zo veel succes heeft neergezet.

  • Jade
    27 augustus 2018 om 10:29

    Wat ontzettend stoer om dit te vertellen. En heel fijn dat er uit een soms uitzichtloze en nare situatie toch zoiets moois is gekomen. Zeker een inspiratie!

  • janneke
    27 augustus 2018 om 10:19

    Goed verhaal ;-)! Wat mooi dat je uit zoveel ellende zoiets gaafs en moois hebt weten op te bouwen! en zo fijn dat je een kerel hebt die 100% achter je staat! (wat andersom niet anders zal zijn) Terecht dat je trots bent! en wij zijn er ook blij mee (iedere avond een lekker maaltje op tafel)

  • J.A.
    27 augustus 2018 om 10:14

    Helaas heel herkenbaar Pauline! Wat een rotziekte is die migraine toch! Goed dat je hier over schrijft, zo komt er meer bekendheid en misschien ook wat meer begrip!

  • Jolanda van der Wagt
    27 augustus 2018 om 10:10

    Wauw als dat geen inspirerend verhaal is dan weet ik het ook niet meer! Wat fijn dat het wat beter met je gaat, en enorm indrukwekkend wat je toch allemaal hebt bereikt, en nog steeds bereikt!

  • Cindy
    27 augustus 2018 om 10:06

    Wat super persoonlijk en eerlijk! Ik wou dat ik zoveel inspiratie en creativiteit als jij had! Ik zit nu al weer even ziek thuis en ben echt zoekende hoe nu verder

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 09:50

    Dat is ook absoluut zo!

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 09:49

    Dankjewel!

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 09:49

    Ja echt he?

  • Pauline
    27 augustus 2018 om 09:49

    Dankjewel!

  • Lenie
    27 augustus 2018 om 09:01

    WoW stoer dat je dit verteld! Voor mensen die het zelfde ervaren motiveert dit echt!

  • Bea
    27 augustus 2018 om 08:37

    Heel dapper dat je dit deelt! Ik ken zelf de bezoekjes van 'Tante Migraine' maar al te goed en weet hoeveel roet ze in het eten gooit. Super dat je een manier gevonden hebt om haar naar huis te sturen en heel veel lekkers (zonder roet :) op menige tafel te toveren!

  • Alice
    27 augustus 2018 om 08:35

    Heel knap van je om op zo'n jonge leeftijd je carrière (ik kan me voorstellen dat dat lastig is o.a. vanwege de reacties van anderen) op te geven en toe te geven aan je ziekte.

  • Kaneke0601
    27 augustus 2018 om 07:45

    Dapper dat je dit durft vertellen, maar in feite niets om je voor te schamen, toch? 💪 En weet maar dat ik hartstikke jaloers ben op die job van jou! Zou zelf ook niets liever doen!! Karen

Reacties zijn gesloten voor dit bericht.